Toeval bestaat niet.
Dat geloof ik al heel lang.
En toch zijn er van die momenten waarop iets ineens zó mooi samenvalt, dat ik zelf ook even stilval.
Vandaag was zo’n dag.
Onze tweede kleinzoon is geboren. Het kindje van onze dochter. We kwamen samen met de familie en terwijl ik daar zat, overviel me een intens gevoel van geluk.
Wat ben ik gezegend.
Niet omdat alles in mijn leven altijd vanzelf is gegaan. Integendeel. Misschien voelde ik het juist daarom zo sterk.
Ik keek naar mijn gezin, naar die nieuwe generatie, naar alles wat er wél is. En ineens voelde ik niet de behoefte om ergens naartoe te moeten. Om iets op te lossen. Om harder mijn best te doen.
Ik hoefde alleen maar te zijn.
En toen kwam mijn naam voorbij
Op de een of andere manier kwam ik terecht bij de betekenis van mijn voornaam: Nicole.
Natuurlijk wist ik dat mijn naam een betekenis had, maar ik had er nooit echt bij stilgestaan. Nicole is afgeleid van het Griekse Nikolaos, waarin nikē staat voor overwinning.
Zegevieren.
Dat woord bleef bij me hangen.
Zegevieren…
Niet in de betekenis van winnen ten koste van een ander. Niet harder rennen, hoger klimmen of bewijzen dat je goed genoeg bent.
Maar voor mij veel meer als:
tevoorschijn komen.
Je plek innemen.
Durven staan voor wie je bent.
En van daaruit stralen.
En opeens moest ik lachen.
Want hoe bijzonder is het dat precies dát al zo lang de kern is van wat ik met Pearl Lightning wil betekenen?
De parel en het licht
Toen ik ooit voor de naam Pearl Lightning koos, voelde die naam goed.
Een parel ontstaat laag voor laag. Ze zit van binnen, soms lange tijd verborgen, maar haar glans is er al.
En lightning staat voor mij voor dat moment waarop er iets wordt aangezet. Een vonk. Beweging. Licht. Zichtbaarheid.
Niet voor niets zeg ik al zo lang:
Ik zet je aan.
En nu ontdek ik dat ook mijn eigen naam iets vertelt over tevoorschijn komen en zegevieren.
Nicole.
Pearl Lightning.
Ontdek & Kleur jouw parel.
Zichtbaar worden.
Je eigen plek innemen.
Stralen.
Misschien is het helemaal geen toeval dat die woorden steeds weer terugkomen.
Hoe hard moet je werken om jezelf te worden?
Ik ben zelf al een tijd op zoek naar mijn ware bestemming.
Wat heb ik hier te doen?
Wat heb ik bij te dragen?
Hoe mag ik volledig mijn eigen plek innemen, op een manier die bij míj past?
En misschien zit precies daar mijn grootste inzicht.
Ik hoef helemaal niet zo hard mijn best te doen.
Ik hoef mijn bestemming niet bij elkaar te werken. Ik hoef niet sneller omdat een ander sneller gaat. Ik hoef niets te forceren omdat ik vind dat ik er allang had moeten zijn.
Ik bepaal mijn eigen tempo.
Misschien gaat zegevieren daar voor mij wel over.
Niet over de eindstreep rennen met mijn armen in de lucht.
Maar over steeds minder weglaten van mezelf.
Over vertrouwen op wat er al is.
Over voelen wanneer het tijd is om te bewegen — en wanneer juist niet.
Over mezelf laten zien zonder eerst toestemming te vragen.
Niet harder mijn best doen om iemand te worden, maar steeds meer durven zijn wie ik al ben.
En misschien herken jij dat
Misschien ben jij ook op een punt gekomen waarop je voelt: ik wil niet nóg harder werken aan mezelf.
Je hebt al zoveel gedaan, geleerd, gedragen en begrepen.
En toch zit er ergens nog iets in jou dat gezien wil worden.
Een kleur die je nog niet helemaal durft te dragen.
Een keuze die al een tijdje op je wacht.
Een plek waarvan je diep vanbinnen weet: daar hoor ik.
Dat is precies waar mijn vernieuwde aanbod over gaat.
Van buiten naar binnen én van binnen naar buiten. Met kleur, inzicht, systemisch werk en vooral ruimte om te ontdekken wat werkelijk bij jóu past.
Niet om een betere versie van jezelf te worden.
Maar om de versie die er allang is In Zicht te laten komen.
Jouw parel hoeft niet gemaakt te worden.
Ze mag tevoorschijn komen.
Ze mag kleur krijgen.
Ze mag stralen.
En misschien mag jij zelfs wel een beetje zegevieren.
Op jouw manier.
In jouw tempo.
Ben jij daar klaar voor?
Dan ben je van harte welkom.